Yine efkar

Bugün Perşmebe. Regaip Kandili. Okula konsere gittik. Dün sınıfta kaldığımı öğrendim. Ayşe ile aramız bozuk bugünlerde.. Kafam çok dağınık. Çok kötüyüm.. Sanki herşey üst üste mi geliyor ne? Sınıfta kalmam birşey değil. Tek kafama taktığım ailem. O kadar para harcadılar. Okul harcı, yurt aidatı, bana gönderdikleri paralar, istediğim ve aldıkları şeyler.. Emekleri. Umutları.. Eve gittiğim zaman babamın beni garajdan aldığındaki hali geliyor gözlerimin önüne. O umutlu bakışı. Sanki biraz özlemişlik. Parlak parlak bakıyor bana. Eve gittiğimde annemle sarılmamız.. Beni uğurlarken ağlaması. Babamla yan yana durup bana öylece bakmaları.. Bir anda bir sürü şey geliyor aklıma. Bütün bir seneyi hatırlıyorum. Hergün okula gidişimi. Okulu. Dersleri. Kantin. Tenefüsler. Dönüşler. Yurt. Sabah kahvaltılar. Birşeyler alıp yememiz. Bu yıl ne yaşadıysam hepsi aklımda. Gözlerimin önünde. Unutup gitmem lazımken unutamıyorum. Çok endişeliyim. Gelecek hakkında. Biz hakkında. Ailem. Ne olacak ya.. Kafayı yiyeceğim. Çok yalnız hissediyorum. Çaresiz hissediyorum. Umutsuz hissediyorum. Ne uyku tutuyor. Ne eğlence sarıyor. Her şey efkarlandırıyor beni. Ne gelse aklıma bir tuhaf hissediyorum. Çok kötü birşey bu ya. Bir de ufak dostum vardı. Meleyip duruyordu sürekli. Sesi gelmiyor. Galiba onu da kestiler. Yarın falan da önümüze koyarlar. Yeriz biz de. İnsan böyle işte.. Daha dün melemesinden içimin yandığı hayvanı yarın yiyeceğim. Dünya ne garip..